Profesor, gleboznawca, doktor honoris causa Akademii Rolniczej im. H. Kołłątaja w Krakowie, b. żołnierz Armii Krajowej o pseudonimie "Bąk", "Jan", major Wojska Polskiego. Urodził się 7 lipca 1923 r. w Radomiu. Maturę zdawał w warunkach konspiracyjnych w Liceum im. Jana Zamoyskiego w Lublinie. W 1950 r. ukończył studia na Wydziale Rolnym w Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej. Stopień doktora uzyskał w 1957 r., doktora habilitowanego w 1964 r., tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1972 r., a zwyczajnego w 1983 r. W 1979 r. został członkiem korespondentem, a dziesięć lat później - członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk. W latach 1948-58 był młodszym asystentem, a potem adiunktem w Katedrze Gleboznawstwa UMCS, następnie w Katedrze Gleboznawstwa Wyższej Szkoły Rolniczej w Lublinie (1958-61). W latach 1958-83 był organizatorem i kierownikiem oddziału Instytutu Melioracji i Użytków Zielonych w Lublinie. W 1983 r. został dyrektorem IMUZ w Falentach, a od 1999 r. pracował jako konsultant naukowy tego instytutu. W latach 1981-98 pełnił szereg funkcji w strukturach PAN: był zastępcą sekretarza i sekretarzem Wydziału Nauk Rolniczych i Leśnych PAN, zastępcą sekretarza naukowego PAN, przewodniczącym Wydziału Nauk Rolniczych, Leśnych i Weterynaryjnych PAN. Był członkiem Prezydium PAN (1999-2002), wiceprzewodniczącym Rady Polskiej Fundacji Upowszechniania Nauki (1990). Pełnił także funkcje przewodniczącego Rad Naukowych IMUZ oraz Instytutu Agrofizyki im. B. Dobrzańskiego PAN w Lublinie. Był autorem lub współautorem 160 publikacji, w tym 62 oryginalnych prac badawczych, 15 podręczników i skryptów, 5 świadectw Urzędu Patentowego, najważniejsze z nich to: "Badania genezy i ewolucji gleb błotnych węglanowych Lubelszczyzny", "Udział wód w kształtowaniu przemian gleb hydrogenicznych Lubelszczyzny", mapa gleb Polski w podziałce 1:1 000 000.