BUDAPESZT

Materiał archiwalny

Gazeta Wyborcza

KRZYSZTOF VARGA

2001-07-11

30584 znaki

Budapeszt ma tę oczywistą przewagę nad Warszawą, że jest nie tylko piękniejszy, i w swoim pięknie szlachetniejszy, elegantszy, ale też i tańszy. Tańsze jest zarówno jedzenie w sklepach, jak i alkohol w knajpach, tańsza również jest komunikacja miejska

Prawdziwie europejską metropolią wydawał się Budapeszt także Polakom przyjeżdżającym tam tłumnie przede wszystkim w czarnych latach 80. Ich przyjazdy jednak nie miały stricte globtroterskiego wymiaru - zajmowali się w Budapeszcie głównie handlem, a ich aktywność turystyczna ograniczała się zazwyczaj jedynie do pełnego zachwytów spaceru po śródmiejskiej Vaci utca, najsłynniejszej budapeszteńskiej ulicy handlowej, pełnego drogich knajp i sklepów deptaka w V dzielnicy, kolorowej wyspy kapitalizmu w szarzyźnie krajów RWPG. Budapeszt różni się tym jeszcze od Warszawy, że właściwie się nie zmienia od lat, a jeśli już, to zmiany te trudno na pierwszy rzut oka zauważyć.

To tylko fragment artykułu. Aby czytać dalej, kup dostęp poniżej.

4 miliony tekstów od 1989 roku.
Zyskaj dostęp do archiwalnych treści "Gazety Wyborczej".
Znajdź historie, których szukasz.

Inne

Łaska pychy, czyli Oko kocha, Oko walczy

Varga Łaska pychy, czyli Oko kocha, Oko walczy W kulturze celebrytów coraz większą rolę zaczynają odgrywać kapłani katoliccy - rzecz nieco paradoksalna, iż sławę aktorki czy
My, globalni wieśniacy

Marshall McLuhan "Wybór tekstów". przekład. Ewa Różalska, Jacek M. Stokłosa. Wydawnictwo Zysk i S-ka, Poznań
BUDAPESZT

Budapeszt ma tę oczywistą przewagę nad Warszawą, że jest nie tylko piękniejszy, i w swoim pięknie szlachetniejszy, elegantszy, ale też i tańszy. Tańsze jest zarówno jedzenie w sklepach, jak i alkohol w knajpach, tańsza również jest komunikacja miejska
Jechać do Lizbony

Zastanawiam się, czy w Lizbonie można w ogóle bezpiecznie przenocować, nie narażając się na nocną wizytę ducha Fernando Pessoi - pisze KRZYSZTOF VARGA
Niepraktyczny przewodnik

Pessoa zmitologizował Lizbonę w swojej literaturze, ale miał także ambicje przybliżenia jej zwykłym turystom
Czytelnik w pułapce

"Dziecko w czasie" to książka piekielnie inteligentna, choć dwuznaczna moralnieUtracone dzieciństwo to jeden z żelaznych tematów literatury, ograny jak mało który, wyeksploatowany bez miary, choć często nadal wykorzystywany - jego artystycznej atrakcyjności nie można zaprzeczyć. Ian McEwan zaszedł byka od drugiej strony, złapał nie za rogi, ale za ogon - i efekt jest znakomity. Zabieg przez niego zastosowany jest, wydawałoby się, dziecinnie prosty: pokazać utracone dzieciństwo nie przez kolorowe szkiełko swojego czasu niewinności, ale poprzez los utraconego własnego dziecka; rzecz od razu zmienia wagę, robi się poważna, bo już od początku stajemy twarzą w twarz z dramatem straty dosłownej. To zniknięcie następuje nagle, nie jest długim procesem rozłożonym na lata dojrzewania, nie jest coraz częstszym kontemplowaniem przez protagonistów swoich zmarszczek, łysin, przerostów tkanek tłuszczowych, zwężeń naczyń wieńcowych, jest gwałtowną stratą, być może ostateczną, i to stratą nawet nie najbliższego przyjaciela, nie stratą złudzeń, ale stratą dziecka, a więc części siebie, kawałka swojego DNA.