Urodził się w Peresołowicach (ob. gm. Werbkowice, pow. hrubieszowski). Był synem Mikołaja i Katarzyny z Luceńskich. Nieznane jest miejsce pobierania przez niego nauk początkowych. Wykształcenie średnie uzyskał w Zamościu i Szczebrzeszynie. W latach 1816--19 studiował w unickim seminarium diecezjalnym w Chełmie, a w okresie 1819-22 na Wydziale Filozoficznym i Teologicznym Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie uzyskał magisterium z teologii. Przyjąwszy święcenia kapłańskie przez rok był protokolantem w unickim konsystorzu chełmskim.

W 1823 r. wyjechał do Rzymu, gdzie do 1827 r. był wiceprokuratorem spraw duchownych obrządku unickiego przy kościele Madonna del Pascolo.

Po powrocie do kraju został sekretarzem biskupów chełmskich obrządku unickiego: Ferdynanda Dąbrowy Ciechanowskiego, a następnie Filipa Felicjana Szumborskiego. Otrzymał wówczas tytuł honorowego kanonika katedry chełmskiej. Z polecenia bpa Szumborskiego uzyskał w 1832 r. stanowisko wikarego parafii greckokatolickiej św. Norberta w Krakowie (ob. róg ulic Wiślnej 11 i K. Olszewskiego); w 1834 r. został jej administratorem, a w roku następnym proboszczem.

Od jesieni 1833 r. związał się z Uniwersytetem Jagiellońskim (UJ), obejmując - jako zastępca profesora - nowo utworzoną na Wydziale Filozoficznym katedrę nauki religii, pedagogiki języka greckiego. Uzyskanie w 1834 r. doktoratu umożliwiło mu objęcie w następnym roku na Wydziale Teologicznym katedry teologii pastoralnej, wymowy kaznodziejskiej, katechetyki i dydaktyki. Wyjeżdżając do innych ośrodków uniwersyteckich, zapoznał się z metodami nauczania głuchoniemych i - opierając się na podręczniku H. Czecha - prowadził w latach 1842-48 bezpłatne wykłady z tego zakresu. Przetłumaczył również pracę H. Czecha "Versinnliche Denk - und Sprachlehre", która nie została wydana, a rękopis przekładu spłonął w 1850 r. podczas wielkiego pożaru Krakowa.

Z ramienia uczelni Laurysiewicz był w roku szkolnym 1842/43 wizytatorem szkół początkowych w Wolnym Mieście Krakowie. Jako członek Towarzystwa Naukowego Krakowskiego brał udział w r. 1839 w pracach nad przygotowaniem nowego statutu Towarzystwa oraz nad podręcznikiem dla szkół elementarnych. W lipcu 1843 r. wybrany został na okres dwu lat rektorem UJ i objął jednocześnie związaną z tym stanowiskiem godność prezesa Towarzystwa Naukowego Krakowskiego.

Spuścizny naukowej ogłoszonej drukiem nie pozostawił. Przygotowywał pracę "Historia kościoła ruskiego", której rękopis również spłonął w 1850 r.

Zmarł Laurysiewicz w Krakowie 14 czerwca 1854 r. Pochowany został na tamtejszym Cmentarzu Rakowickim (kwatera H, rząd 21, nr 31). Grób obecnie nie istnieje.

Do opracowania biogramu wykorzystano m.in. pracę Renaty Dutkowej.